This Too Shall PASS

 

แล้วมันจะผ่านพ้นไป

 

 

 

Let me take you by the hand

And lead you through the streets of Bangkok
I'll show you something

To make you change your mind

 

 

 

คุณเคยเห็นชายชรา

ในตลาดร้างนั่นไหม

เที่ยวเดินเขี่ยคุ้ยเศษกระดาษ

ด้วยรองเท้าเก่าๆ เน่าๆ ของเขา

คุณจะเห็นว่าแววตาของเขา

ไม่มีความภาคภูมิในตัวเองเลย

และสิ่งที่เขาหนีบไว้ข้างกาย

ก็เป็นเพียงหนังสือพิมพ์เก่า

ที่เสนอข่าวของวันวาน

 

เห็นดังนั้นแล้ว

คุณจะบอกว่าตัวคุณอ้างว้าง

โดดเดี่ยวเดียวดาย

ไร้ซึ่งแสงแห่งความหวัง...

 

จับมือผมไว้

 และให้ผมนำทางคุณไป

ตามถนนต่างๆ ในกรุงลอนดอน

ผมจะให้คุณดูอะไรบางอย่าง

เพื่อเปลี่ยนความรู้สึกในใจของคุณ

 

คุณเคยเห็นหญิงชรา

ที่เดินตามถนนหนทางในลอนดอนไหม

เส้นผมเธอเต็มไปด้วยฝุ่นเกรอะกรัง

เสื้อผ้าเธอก็เก่าขาดวิ่นดั่งผ้าขี้ริ้ว

เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะหยุดพูดคุยกับใคร

เธอทำได้เพียงแค่เดินไปเรื่อยๆ

แบกโลกของเธอไว้ในถุงหิ้วสองใบ

ประหนึ่งเป็นบ้านของเธอ

 

เห็นดังนั้นแล้ว

คุณจะบอกว่าตัวคุณอ้างว้าง

โดดเดี่ยวเดียวดาย

ไร้ซึ่งแสงแห่งความหวัง...

 

จับมือผมไว้

 และให้ผมนำทางคุณไป

ตามถนนต่างๆ ในกรุงลอนดอน

ผมจะให้คุณดูอะไรบางอย่าง

เพื่อเปลี่ยนความรู้สึกในใจของคุณ

 

ในร้านกาแฟโต้รุ่ง

เวลาห้าทุ่มสิบห้า

ชายชราคนเดิมนั่งอยู่ที่

ที่เขานั่งอยู่เป็นประจำ

เขานั่งมองดูความเป็นไป

ของโลกบูดๆ เบี้ยวๆ ใบนี้

ผ่านขอบถ้วยชาของเขา

ชาแต่ละถ้วยอยู่นานนับชั่วโมง

แล้วเขาก็เดินกลับบ้านตามลำพัง

 

เห็นดังนั้นแล้ว

คุณจะบอกว่าตัวคุณอ้างว้าง

โดดเดี่ยวเดียวดาย

ไร้ซึ่งแสงแห่งความหวัง...

 

จับมือผมไว้

 และให้ผมนำทางคุณไป

ตามถนนต่างๆ ในกรุงลอนดอน

ผมจะให้คุณดูอะไรบางอย่าง

เพื่อเปลี่ยนความรู้สึกในใจของคุณ

 

แล้วคุณเห็นชายชราคนนั้นไหม

เขาเคยเป็นทหารผ่านศึกสงคราม

ความทรงจำของเขายังติดอยู่อย่างเลือนราง

กับแถบเหรียญตราที่เขาสวมใส่

 

ในเมืองอันเหน็บหนาวของเรานี้

สายฝนที่โปรยปรายลงมานั้น

เต็มไปด้วยความสงสารเวทนา

แด่วีรบุรุษที่โลกลืม

และโลกบูดๆ เบี้ยวๆ ใบนี้

ที่ไม่เคยให้ความสนใจใยดี

 

เห็นดังนั้นแล้ว

คุณจะบอกว่าตัวคุณอ้างว้าง

โดดเดี่ยวเดียวดาย

ไร้ซึ่งแสงแห่งความหวัง...

 

จับมือผมไว้

 และให้ผมนำทางคุณไป

ตามถนนต่างๆ ในกรุงลอนดอน

ผมจะให้คุณดูอะไรบางอย่าง

เพื่อเปลี่ยนความรู้สึกในใจของคุณ

 

 

Streets of London

- Ralph McTell 

Have you seen the old man
In the closed-down market
taking out the papers,
with his worn out shoes?
In his eyes you see no pride
hands held loosely by his side
Yesterday's paper telling yesterday's news

So how can you tell me that you're lonely
And say for you that the sun don't shine
 

Let me take you by the hand

And lead you through the streets of London
I'll show you something

To make you change your mind

Have you seen the old girl
Who walks the streets of London
Dirt in her hair and her clothes in rag
She's no time for talking
she just keeps right on walking
Carrying her home in two carrier bags

So how can you tell me that you're lonely
And say for you that the sun don't shine
 

Let me take you by the hand

And lead you through the streets of London
I'll show you something

To make you change your mind

In the all night cafe
At a quarter past eleven,
Same old man sitting there on his own
Looking at the world
Over the rim of his tea-cup,
and each tea last an hour,
And he wanders home alone

So how can you tell me that you're lonely
And say for you that the sun don't shine
 

Let me take you by the hand

And lead you through the streets of London
I'll show you something

To make you change your mind

And have you seen the old man
Outside the Seaman's Mission
Memory fading with the meadow ribbon that he wears

And in our winter city
The rain cried a little pity
A one more forgotten hero
And the world that doesn't care

So how can you tell me that you're lonely
And say for you that the sun don't shine
 

Let me take you by the hand

And lead you through the streets of London
I'll show you something

To make you change your mind